Paris Panik' Podcast

Protest Song, The Astronauts

Paris Panik — Fri, 20 Jun 2014 10:10:44 +0000

Protest Song (1981) I live my own life - do what I want - say what I mean And you've got your own hope - strange ambition - different dreams So who are you to say I'm wrong? And who am I to say I'm right? Though we live in separate ways, why do we argue, always fight? A man who disagreed with a regime was termed a rat. One night, some men came round - "we've read your books, we'd like a chat" And then they kicked him round the cell With cigarettes they burnt his face Said "Remember, we're the law. Do you love your family, your dwelling place?" And it seems that fools control the world, the nuclear button, the poison pen. Most of us are in the dark, but then we're only little men. But little men have mouths to feed And little men don't want to kill So little men are never told unless, of course, the earth stands still. We have got a chant, ain't got a chorus, ain't even got a name But it helps us through the night to know we don't share the blame It's just another protest song ("Oh what a pretty protest song") With words to try and make you think ("I think I'll go and have a drink") But come the dawn resume your search for your ultimate power Your missing link.

Θάλασσα του πρωϊού - Κωνσταντίνος Καβάφης

Paris Panik — Fri, 11 Oct 2013 18:58:44 +0000

Ποίηση: Κωνσταντίνος Καβάφης Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου Εκτέλεση: Αλκίνοος Ιωαννίδης Εδώ ας σταθώ.Κι ας δω κ΄εγώ τη φύσι λίγο. Θάλασσα του πρωϊού και ενέφελου ουρανού λαμπρά μαβιά και κίτρινη όχθη όλα ωραία και μεγάλα φωτισμένα. Εδώ ας σταθώ.Κι ας γελασθώ που βλέπω αυτά (τα ΄δα αλήθεια μια στιγμή σα πρωτοστάθηκα) και όχι κ΄ εδώ τες φαντασιές μου, τες αναμνήσεις μου, τα ινδάλματα της ηδονής .

ΟΙ ΓΕΡΑΝΟΙ

Paris Panik — Thu, 04 Apr 2013 02:51:21 +0000

ΟΙ ΓΕΡΑΝΟΙ Στιγμές-στιγμές θαρρώ πως οι στρατιώτες που πέσανε στη ματωμένη γη δεν κείτονται θαρρώ κάτω απ' το χώμα αλλά έχουν γίνει άσπροι γερανοί Πετούν και μας καλούν με τις κραυγές τους απ' τους καιρούς αυτούς τους μακρινούς κι ίσως γι' αυτό πολλές φορές σιωπώντας κοιτάμε τους θλιμμένους ουρανούς Πετάει ψηλά το κουρασμένο σμάρι στης δύσης τη θαμπή φεγγοβολή και βλέπω ένα κενό στη φάλαγγά του και είναι ίσως η δική μου η θέση αυτή Θα 'ρθεί μια μέρα που μ' αυτό το σμάρι στο μέγα θάμπος θα πετώ κι εγώ σαν γερανός καλώντας απ' τα ουράνια όλους εσάς που έχω αφήσει εδώ Μετάφραση: Γιάννης Ρίτσος. ****************************** Журавли Мне кажется порою, что солдаты С кровавых не пришедшие полей, Не в землю нашу полегли когда-то, А превратились в белых журавлей. Они до сей поры с времен тех дальних Летят и подают нам голоса. Не потому ль так часто и печально Мы замолкаем глядя в небеса? Летит, летит по небу клин усталый, Летит в тумане на исходе дня. И в том строю есть промежуток малый - Быть может это место для меня. Настанет день и журавлиной стаей Я поплыву в такой же сизой мгле. Из-под небес по-птичьи окликая Всех вас, кого оставил на земле. Мне кажется порою, что солдаты С кровавых не пришедшие полей, Не в землю нашу полегли когда-то, А превратились в белых журавлей. Στίχοι: Расул Гамзатов Μουσική: Ян Френкель Μαργαρίτα Ζορμπαλά- Μίλτος ΠασχαλίδηςΖωντανή Ηχογράφηση στο Θέατρο Βράχων Σεπτέμβριος 2005

Κώστας Βάρναλης

Paris Panik — Fri, 15 Feb 2013 14:05:41 +0000

Οἱ πόνοι τῆς Παναγιᾶς Σκλάβοι Πολιορκημένοι
Ποῦ νὰ σὲ κρύψω, γιόκα μου, νὰ μὴ σὲ φτάνουν οἱ κακοί;
Σὲ ποιὸ νησὶ τοῦ Ὠκεανοῦ, σὲ ποιὰ κορφὴν ἐρημική;
Δὲ θὰ σὲ μάθω νὰ μιλᾷς καὶ τ᾿ ἄδικο φωνάξεις.
Ξέρω πῶς θἄχεις τὴν καρδιὰ τόσο καλή, τόσο γλυκή,
ποὺ μὲ τὰ βρόχια τῆς ὀργῆς ταχιὰ θενὰ σπαράξεις.
Σὺ θἄχεις μάτια γαλανά,θἄχεις κορμάκι τρυφερό,
θὰ σὲ φυλάω ἀπὸ ματιὰ κακὴ κι ἀπὸ κακὸν καιρό,
ἀπὸ τὸ πρῶτο ξάφνισμα τῆς ξυπνημένης νιότης.
Δὲν εἶσαι σὺ γιὰ μάχητες, δὲν εἶσαι σὺ γιὰ τὸ σταυρό.
Ἐσὺ νοικοκερόπουλο -ὄχι σκλάβος ἢ προδότης.
Τὴ νύχτα θὰ συκώνομαι κι ἀγάλια θὰ νυχοπατῶ,
νὰ σκύβω τὴν ἀνάσα σου ν᾿ ἀκῶ, πουλάκι μου ζεστὸ
νὰ σοῦ ῾τοιμάζω στὴ φωτιὰ γάλα καὶ χαμομήλι,
κ᾿ ὕστερα ἀπ᾿ τὸ παράθυρο μὲ καρδιοχτύπι νὰ κοιτῶ
ποὺ θὰ πηγαίνεις στὸ σκολιό με πλάκα καὶ κοντύλι.
Κι ἂν κάποτε τὰ φρένα σου μ᾿ ἀλήθεια, φῶς τῆς ἀστραπῆς,
χτυπήσει ὁ Κύρης τ᾿ οὐρανοῦ, παιδάκι μου νὰ μὴ τὴν πεῖς!
Θεριὰ οἱ ἀνθρώποι, δὲ μποροῦν τὸ φῶς νὰ τὸ σηκώσουν!
Δὲν εἶν᾿ ἀλήθεια πιὸ χρυσὴ σὰν τὴν ἀλήθεια τῆς σιωπῆς.
Χίλιες φορὲς νὰ γεννηθεῖς, τόσες θὰ σὲ σταυρώσουν!

"Οι πόνοι της Παναγίας" poème de Kostas Varnalis , musique : A. Ionatos
Extrait de l'album : "D'un bleu très noir"
Henri Agnel (guitare) , Cesar Stroscio (bandonéon), Michael Nick (violon), Eric Chaland (contrebasse).
Ο Κ.Βάρναλης απαγγέλει το ποίημά του "Η μάνα του Χριστού" από "Το Φώς Που Καίει"

Γαμμαγραφία

Paris Panik — Tue, 11 Dec 2012 15:55:11 +0000

Γαμμαγραφία Το μπάντζο σφίγγανε στα χέρια οι μιγάδες δέκα ρεπόρτερ καταγράφαν τα συμβάντα πριν στο χορό τους μας τραβήξουν οι μαινάδες οι ανεμώνες μας βρεθήκαν μείον σαράντα. Πού πας χλομός καλέ μου Μιγκέλ γέμισε ο τόπος κίτρινες τουλίπες και στην πλατεία Χόρχε ντ’ Αλβαράδο περιπολούν δεινόσαυροι και γύπες. Ο σεισμολόγοι στο Παλάσιο Νασιονάλ τα βάζανε με τους κρατήρες της Σάντα Άννα φοράς σομπρέρο κι έχεις πρόσωπο οβάλ κι ούτε που πρόλαβες να παίξεις στην αλάνα. Πού πας γυμνός καλέ μου Μιγκέλ γέμισε ο τόπος με κηλίδες απουσίας τις τεφροδόχους κλείσαν σε κρυφή σπηλιά και μας πουλάν ενέσεις ευθυμίας. Άλκης Αλκαίος Ypogeia Reumata & Thanos Mikroutsikos - Gammagrafia Στιχοι: Αλκης Αλκαιος Μουσικη: Θανος Μικρουτσικος Αλμπουμ: Τους Εχω Βαρεθει (2009) Δίσκος: ΕΜΠΑΡΓΚΟ (1982) Στίχοι: Άλκης Αλκαίος Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Δημητριάδη Συνέντευξη του Άλκη Αλκαίου στη TV το 1990 http://youtu.be/ZPNL9Kk_Bjo "Γαμμαγραφία, λοιπόν για ένα ακόμη αντίο... Ένα αντίο στο σεμνό δημιουργό Άλκη Αλκαίο, που διάλεξε να μας μιλά μόνο με το έργο του. Αρνήθηκε πεισματικά συνεντεύξεις την ώρα που ήταν ένας από τους στυλοβάτες του έντεχνου τραγουδιού και οι στίχοι του ακούγονταν παντού. Πρόχειρα: "Ρόζα", "Πρωινό τσιγάρο" και "ερωτικό", ξεπέρασαν τα όρια των ακροατών του έντεχνου. Αρνήθηκε το πραγματικό του ονοματεπώνυμο, συνδεδεμένο με μια πλούσια αντιστασιακή δράση, για να εμφανισθεί μπροστά μας ως ποιητής Άλκης Αλκαίος. Την ίδια ώρα άλλοι χρησιμοποιούσαν τα επώνυμα που έχτισαν στην αντίσταση, για να εμφανιστούν με άλλους τρόπους..."http://kalodia.blogspot.gr/

ΠΡΩΙΝΟ ΜΕΘΗΣ – ARTHUR RIMBAUD

Paris Panik — Sat, 20 Oct 2012 09:19:19 +0000

ΠΡΩΙΝΟ ΜΕΘΗΣ – ARTHUR RIMBAUD Ω Αγαθό μου! Ω Ωραίο μου! Φαμφάρα βάναυση όπου δε σκοντάφτω καθόλου! Στρεβλή μαγική! Ουρά για τ' ανήκουστο έργο και για το θαυμαστό σώμα, για πρώτη φορά! Αυτό άρχισε κάτω από τα γέλια των παιδιών, θα τελειώσει απ' αυτά. Το δηλητήριο τούτο θα μείνει σ' όλες τις φλέβες μας, ακόμα και όταν, καθώς η φαμφάρα στραφεί, θα παραδοθούμε στην παλιά δυσαρμονία. Ω, τώρα, εμείς ο τόσο άξιος γι' αυτά τα μαρτύρια! ας μαζέψουμε με θέρμη αυτή την υπεράνθρωπη υπόσχεση καμωμένη στο πλασμένο σώμα μας και στην ψυχή μας: αυτή την υπόσχεση, αυτή την παραφροσύνη! Η κομψότητα, η γνώση, η βιαιότητα! Μας υποσχέθηκαν να θάψουν στη σκιά το δέντρο του καλού και του κακού, να εξοστρακίσουν τις τυραννικές εντιμότητες, για να οδηγήσουμε τον πολύ αγνό μας έρωτα. Αυτό αρχίνισε με μερικές αηδίες και αυτό τελείωσε, μην μπορώντας να μας αρπάξει αμέσως απ' αυτή την αιωνιότητα — αυτό τελείωσε μ' ένα σκόρπισμα αρωμάτων. Γέλιο των παιδιών, διακριτικότητα των σκλάβων, αυστηρότητα των παρθένων, φρίκη των μορφών και των αντικειμένων τού εδώ, να 'στε καθηγιασμένοι με την ανάμνηση αυτής της αγρυπνίας. Αυτό άρχιζε με μια ολάκερη χωριατιά, να που τελειώνει με αγγέλους φλόγας και πάγου. Μικρό ξενύχτι μεθυσιού, άγιο! όταν αυτό δε θα 'ναι παρά για τη μάσκα που μας χάρισες. Σε στερεώνουμε, μέθοδε! Δεν ξεχνούμε ότι έχεις δοξάσει χθες την καθεμιά από τις ηλικίες μας. Έχουμε πίστη στο δηλητήριο. Ξέρουμε να δίνουμε τη ζωή μας ολάκερη κάθε μέρα. Να τος ο καιρός των Δολοφόνων. [Από τις Εκλάμψεις σε μετάφραση του Νίκου-Αλέξη Ασλάνογλου. Εκδ. Ηριδανός] Recited by Patti Smith (English translation) and Lizzy Mercier Descloux (Original French poem)

The Waking

Paris Panik — Sat, 11 Aug 2012 18:40:16 +0000

The Waking I wake to sleep, and take my waking slow. I feel my fate in what I cannot fear. I learn by going where I have to go. We think by feeling. What is there to know? I hear my being dance from ear to ear. I wake to sleep, and take my waking slow. Of those so close beside me, which are you? God bless the Ground! I shall walk softly there, And learn by going where I have to go. Light takes the Tree; but who can tell us how? The lowly worm climbs up a winding stair; I wake to sleep, and take my waking slow. Great Nature has another thing to do To you and me; so take the lively air, And, lovely, learn by going where to go. This shaking keeps me steady. I should know. What falls away is always. And is near. I wake to sleep, and take my waking slow. I learn by going where I have to go. THEODORE ROETHKE

Amnesiac Sylvia Plath

Paris Panik — Mon, 06 Aug 2012 12:01:25 +0000

No use, no use, now, begging Recognize! There is nothing to do with such a beautiful blank but smooth it. Name, house, car keys, The little toy wife— Erased, sigh, sigh. Four babies and a cocker! Nurses the size of worms and a minute doctor Tuck him in. Old happenings Peel from his skin. Down the drain with all of it! Hugging his pillow Like the red-headed sister he never dared to touch, He dreams of a new one— Barren, the lot are barren! And of another color. How they'll travel, travel, travel, scenery Sparking off their brother-sister rears A comet tail! And money the sperm fluid of it all. One nurse brings in A green drink, one a blue. They rise on either side of him like stars. The two drinks flame and foam. O sister, mother, wife, Sweet Lethe is my life. I am never, never, never coming home! Sylvia Plath Plath reads the poem in its original form. At the suggestion of a publisher, she later split the work into two distinct pieces: Lyonnesse and Amnesiac. Written and read October 1962. Thanos Anestopoulos “Oh Sister” live at Kyttaro 2009.

, YO SOY MARÍA

Paris Panik — Thu, 05 Jul 2012 12:23:10 +0000

, YO SOY MARÍA María (Cantado) Yo soy María de Buenos Aires de Buenos Aires María, no ven quién soy yo? María Tango, María del arrabal, María noche, María pasión fatal, María del amor de Buenos Aires soy yo! Yo soy María de Buenos Aires si en este barrio la gente pregunta quién soy, pronto muy bien lo sabrán las hembras que me envidiarán, y cada macho a mis pies como un ratón en mi trampa ha de caer. Yo soy María de Buenos Aires soy la más bruja cantando y amando también! Si el bandoneón me provoca... tiará, tatá! le muerdo fuerte la boca... tiará, tatá! con diez espasmos en flor que yo tengo en mi ser. Siempre me digo dale María! cuando un misterio me viene trepando la voz, y canto un tango que jamás nadie cantó y sueño un sueño que nadie jamás soñó: porque el mañana es hoy con el ayer después, che! (Tarareo y orquesta) Yo soy María de Buenos Aires de Buenos Aires María, yo soy mi ciudad! María Tango, María del arrabal, María noche, María pasión fatal, María del amor de Buenos Aires soy yo Letra de Horacio Ferrer, musica de Astor Piazzolla

Με τι μάτια τώρα πια

Paris Panik — Mon, 02 Jul 2012 15:51:53 +0000

Βιάστηκες μητέρα να πεθάνεις. Δεν λέω, είχες αρρωστήσει από φασισμό κι ήταν λίγο το ψωμί έλειπα κι εγώ στην εξορία ήτανε λίγος ο ύπνος κι ατέλειωτες οι νύχτες μα πάλι ποιος ο λόγος να απελπιστείς προτού να κλείσεις τα εξηντατέσσερα μπορούσες να 'σφιγγες τα δόντια έστω κι αυτά τα ψεύτικα τα χρυσά σου δόντια μπορούσες ν' αρπαζόσουνα από 'να φύλλο πράσινο απ' τα γυμνά κλαδιά απ' τον κορμό μα ναι το ξέρω γλιστράν τα χέρια κι ο κορμός του χρόνου δεν έχει φλούδα να πιαστείς όμως εσύ να τα 'μπηγες τα νύχια και να τραβούσες έτσι πεντέξι-δέκα χρόνια σαν τους μισοπνιγμένους που τους τραβάει ο χείμαρρος κολλημένους στο δοκάρι του γκρεμισμένου τους σπιτιού. Τι βαραίνουν δέκα χρόνια για να με ξαναδείς να ξαναδείς ειρηνικότερες ημέρες και να πας στο παιδικό σου σπίτι με τον φράχτη πνιγμένον στα λουλούδια να ζήσεις μες στη δίκαιη γαλήνη ακούγοντας τον πόλεμο σαν τον απόμακρο αχό του καταρράχτη να 'χεις μια στέγη σίγουρη σαν άστρο να χωράει το σπίτι μας την καρδιά των ανθρώπων κι από τη μέσα κάμαρα– όμως εσύ μητέρα βιάστηκες πολύ και τώρα με τι χέρια να 'ρθεις και να μ' αγγίξεις μές από τη σίτα με τι πόδια να ζυγώσεις εδώ που 'χω τριγύρω μου τις πέτρες σιγουρεμένες σαν ντουβάρια φυλακής με τι μάτια τώρα πια να δεις πως μέσα δω χωράει όλη η καρδιά του αυριανού μας κόσμου τσαλαπατημένη κι από τον δίπλα θάλαμο ποτίζει η θλίψη σαν υγρασία σάπιου χόρτου. Άρης Αλεξάνδρου Η μουσική από τον δίσκο Ανεπίδοτα Γραμματα του Μιχάλη Γρηγορίου σε ποιηση Άρη Αλεξάνδρου. Τραγουδουν Αφροδίτη Μάνου - Σάκης Μπουλάς

Do Not Go Gentle Into That Good Night

Paris Panik — Sat, 09 Jun 2012 13:30:34 +0000

Do Not Go Gentle Into That Good Night Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rave at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Though wise men at their end know dark is right, Because their words had forked no lightning they Do not go gentle into that good night. Good men, the last wave by, crying how bright Their frail deeds might have danced in a green bay, Rage, rage against the dying of the light. Wild men who caught and sang the sun in flight, And learn, too late, they grieved it on its way, Do not go gentle into that good night. Grave men, near death, who see with blinding sight Blind eyes could blaze like meteors and be gay, Rage, rage against the dying of the light. And you, my father, there on that sad height, Curse, bless, me now with your fierce tears, I pray. Do not go gentle into that good night. Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas Louis Tillett - Do not go gently into that good night, "Letters to a dream"),Mary-Ellen Stringer